Persoonlijke hulpmiddelen
Inloggen

Spridgetweekend 2010

 

De kermis bij mij in het dorp kwam er weer aan, dus werd het tijd om te vertrekken, het is niet zo dat ik niet van kermis hou, maar het Spridgetweekend wil je echt niet missen en dus moet je prioriteiten stellen. lunchHet zonnetje gloorde hoog aan de hemel toen ik richting Twente vertrok met mijn gele gevaar, maar al gauw werd zijn motor verhit net als zijn bestuurder. Na driemaal de meter het rode vlak te hebben zien passeren werd het tijd om de terugreis te aanvaarden en de F te pakken. Die avond in Overdinkel begon met een wedstrijdje tent opzetten met Wytse, maar van zo’n plop-uit-elkaar tent kun je natuurlijk niet winnen. Naarmate de tijd vorderde werd het een hartelijk begroeten van oude vrienden en kennismaken met nieuwe vrienden. Op het plein werden alle auto’s nog even bewonderd en het was leuk om te zien dat de auto van Pascal er nu mooier uitzag dan fabrieksnieuw na het ongeval van vorig jaar. Het is toch altijd weer treffend hoe gemèleerd het Spridget publiek is, jong, en jongeren van vroeger en zelfs de kinderen mee, kom daar nog maar eens om in de club! Arie en Jochem zetten als laatsten hun Kasteel Drakesteijn op, gecoacht door ongeveer twintig pimpelende stuurlui aan wal, dat kon niet goed gaan en dat deed het ook niet want de tent zat binnenste buiten. Na gedane arbeid is het goed rusten bij een lekker glas en het werd dan ook nog laat voordat iedereen in zijn mandje lag. line-upDe weergoden waren ons het hele weekend goedgezind en dat maakte de ontzettend mooie en soms lastige puzzelrit tot een waar feest. Vele bankjes met vuilnisbakken werden gepasseerd en het was elke keer weer goed kijken of je nu wel de goede had genoteerd, vóór het kasteel in Bad Bentheim werd de pauze ingelast. Dat was een fantastisch gezicht, al die MG’s en Austin Healey’s op het plein. Dit is één van de weinige kastelen die nog door de kasteelheer bewoond wordt omdat de kosten van onderhoud en verwarming vreselijk hoog zijn.
Aan het eind van de rit was er nog een grabbelton met diverse te raden onderdelen en Arie wist hier zich hier flink in zijn vinger te snijden, ja je moet je handen ook niet overal zomaar insteken! Na de rit werd er natuurlijk flink nagebabbeld en uiteindelijk kwam de verlossende uitslag met prijsuitreiking vanaf een gammel trapje. Een lekker warm en koud buffet zorgde ervoor dat de bodem voor de gezellige avond was gelegd. Voorzitter Cees Verstraate had na vorig jaar de smaak van het weekend te pakken en gaf met zijn Rika ook weer acte de presence. De gelegenheid werd de volgende dag ook aangepakt door de voorzitter van de Healey club om eens te poolshoogte te nemen bij een dergelijk succesvol weekend. sebring spriteBeide voorzitters benadrukten de volgende morgen na de rituitleg dat de groep van Midget en Sprite rijders in het verleden nog wel eens meewarig werden aangekeken maar dat men nu ziet dat hier de toekomst ligt. Het publiek is immers beduidend jonger en dat is goed nieuws voor de vergrijzende clubs. Cees memoreerde dat het zijn laatste speech op locatie in functie was en hij bedankte net als zijn collega voorzitter de organisatie voor de uitnodiging van het mooie weekend. Binnenkort start hij met de restauratie van een Midget. Daarna ging iedereen van start om de zondagochtendtour middels het follow the leader systeem te rijden. Mijn eigen rit werd een stukje ingekort omdat ik een watersproeiende motor had en even was er de huivering voor een lekke koppakking, maar al snel bleek het koelventilator motortje niet meer te werken. Na het bijvullen met koelvloeistof van de achterons aanrijdende Spridgetcompany en met een normale snelheid terugrijden werd de auto niet meer warm. Het geheel eindigde met de mogelijkheid om na de lunch het smokkelmuseum te bekijken. Kortom terugkijkend kan ik namens alle deelnemers zeggen: Richard en Anke, Cees, Tom en Ine, Sipke en Paulien. Ontzettend bedankt voor dit weergaloze weekend.

Alex Mol

This is Sliced Diazo Plone Theme